Laster udaberria izango da.
Belarra sortuko da.
Gero uda dator,
belar altuak
eguzkia.
Ondoren udazkena dator,
hostoak lurrera
Orduan...
Negua.
Udaberria.
Uda.
Udazkena
Negua.
Momentu batzuetan,noski,
hitzik gabe uzten zaituzte.
eta gauzak zeharka aipatu besterik ezin duzu.
Hau da, ezin dut ezer egin
gauzak gogoratu bakarrik.
Eta hor dator berriro dantza.
Pina margolaria izan zen...
Eta hark beti zalantzan jarri gintuen.
Horrela margoa izan ginen,
haren imaginak pintatzeko.
Adibidez, aipatzen zen:
"ilargia"?
Nire gorputzez irudikatzen nuen hitz hori.
Pinak ikusteko eta sentitzeko.
Nik Müller kafean dantzatu nuen.
Denok begiak itxita gaude.
Berriro egin genuenean,
nik ezin nuen sentitu berria balitz bezala
niretako hain inportantea zela, ezin nuen sentitu.
Bat-batean konturatu nintzen
alde handia dagoela
betazalak itxita,
behera begira, edo horrela.
Horrek aldea markatzen du.
Sentimentu egokia berehala agertzen zen.
Ikaragarria zein inportantea den.
Ñabardurarik txikienak inporta du.
Hizkuntza oso bat da.
irakurtzen ahal den zerbait.
Lan hau...
bi astetan garatu dugu, Dominique!
Dena ziztu bizian zebilen.
Ikaragarria nola gorpuztu zen ideia.
aulki parea eta mahai bat.
Gogoan dut Pinaren oso ohikoa zela.
- Orduan, danba, aulkiak. - Horrelaxe.
- Orduan, danba, Rolfek aulkiak mugitu zituen,
eta lanaren berezko protagonista bihurtu ziren.
Ederra!
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10. Banoa!
Kazuo Ohnok ere utzi gintuen
ez oso aspaldi.
Gogoan ditut Pina eta biak hor
elkarrekin dantzan...
laino batetik bestera jauzika.
Pinak oso begi indartsuak zituen.
Inork ez nau horrela irakurri.
Izan nahi izan zuen guztia
begirada haren azpian desagertu zen.
Haren lekuan, zerbait ikusi zuen.
Nik beldurra nuen,
artean ez nekielako.
Nor izan zen Pina?
Indarra eta ahuldadea nahasi zituen.
Pinak lortu zuen betiko izatea
entzunez, begiratuz, aztertuz
eta bere muga guztiak gaindituz.
Beraz, etxe bat balitz bezala irudikatzen dut,
altxorrez betetako ganbara batekin.
Pinak ez zuen dantza egiten.
Beti ahazten zituen mugimenduak.
Ez genuen hura gabe egin nahi.
Pina sartu zen lanean nahi zuelako...
Baina egia da.
Askotan esan nion dantza egiteko.
Bestela jendeak ezin zuela eszenatokian ikusi.
Ez nuen inoiz Cafe Müller dantzatu nahi izan.
Pinak bere zatia dantzatzeko esan zidanean
Baietz esan nion.
Baina ez nuen inoiz ikasi.
Nik nahi nuen hark dantzatzea beti.
Askotan ikusi nuen Cafe Müller dantzatzen.
Nik hark bezala sentitu nahi nuen.
Urdaian zuloa balu bezala mugitzen zen.
Hilda egon eta berpiztu balitz bezala.
Ni eszenatokian nagoenean
Pina irudikatzen saiatzen naiz.
haren minean,
baita haren indarrean ere.
eta haren bakardadean.
Askotan
dantzatu nuen Cafe Müller Pinarekin
eta haren ilea, bizkarra, besoak ikusten nituen
hark bazekien, begiak itxita ere,
gu non-zertan ginen.
Hark dena ikusten zuen.
Begiak itxita ere.
Beti dantzan eta barrez.
Beti elkarrekin
goizeko laurak arte
hurrengo egunerako zerbait asmatzeko.
Hori izan zen konpainiaren hasieran.
Barmeneko geltokian elkartzen ginen,
goizero,
kafea eta bolloa hartzeko
eta eguneko lana begiratzeko.
Beti, Pinarekin lanean,
gizakia baino zerbait gehiago sentitzen zinen.
Tira, lehenengo urteak onak izan ziren.
Nik 24 urte nituen Wuppertara etorri nintzenean.
Baina, 40ekin gehiago eta gehiago.
Pentsatu nuen: toki hau guztia, aukera hauek.
Pinaren begiek gure lana aldatzen dute
ederrago oraindik egiten dute.
Zaharra eta umea aldi berean.
Iphigenie ikaragarria entsaiatu ondoren
Pinak ez zuen hitzik esan.
Emankizuna baino lehen,
Pina hurbildu eta beti bezala esan zidan: Lützchen, izan ona!
Eta nik beti bezala erantzun nion:
Pinchen, gozatu ezazu!
Joan zen, burua giratu eta esan zuen:
Ez ahaztu, ikaratu egin behar nauzu!
Orduan nire burua bueltaka hasi zen.
Hori izan genuen hizpide askotan.
Berria nintzen konpainian, oraindik ez nekien
nola lan egiten zuen Pinak.
Eta hark ez zuen azaltzen.
Galduta nengoen.
Orduan konturatu nintzen
neronek egin behar nuela aurrera.
Zer da honestitatea?
Zein da gure ardura?
Baita dantzan ari garenean ere?
Pinak erakutsi zigun geurea defendatzen,
keinu bakoitza,
urrats bakoitza, mugimendu bakoitza.
Pinak beti nahi izan du onena atera
bere dantzari bakoitzari.
Behin esan zidan:
Hauskorra bazara indartsuagoa zara.
Full Moon-rako
jarrerak eskatu zituen poztasuna adierazteko
mugitzeko plazerra adierazteko.
Eta galdera horrek inspiratu ninduen.
Mugimendu batetik
eszena osoa sortu zuen.
Ni beti bazterrean egoten nintzen
edo beste baten atzetik
Pinak zuzenketak egiten zituenean.
Agian, errespeto handia niolako.
Behin horrrela harrapatu ninduen.
Eta ahots tristeaz esan zidan:
Ditta, zergatik didazu beldur hori?
"nik ez nuen ezer egin"
Baina arrazoia zuen.
Eta poliki-poliki lotsa galdu nuen.
Batzuetan halakoak esaten zituen:
Segi bila!
eta hori bakarrik esaten zuen.
Esan nahi zuen bilatzen segitu behar genuela
Non bilatu jakin gabe.
Ezta bide zuzenean ari zinen ere.
Pina, oraindik ez dut zurekin amets egin.
Mesedez, etorri nire ametsetara!
Daphnis-en berri daukat.
Zurekin egiten du amets etengabe.
Ez da gauza bera.
Ona litzateke agertuko bazina.
Zure zain nago, Pina.
Pina oso goiz joan zaigu.
Hain ustekabean!
Uste dut azkenean
dena utzi zuela
eta aske izan zen.
Horregatik eman nahi nion
arintasun momentu hau
ingrabitate sentsatzio hau
Dominique eta Malouren alabak bezala.
Ni izan nintzen konpainiako lehen haurra...
Tantheateren barruan hezi nintzen.
Bizitza Pina gabe?
Ez dakit zer den.
Wuppertal-en berria nintzenean
eta zenbait gauzekin nahasia nintzenean
Pinak bakarrik esan zuen:...
Pinarentzat
elementuak oso inportanteak dira.
Hondarra edo lurra,
harriak edo ura...
Nolabait, icebergak edo harkaitzat eszenatokian agertzen dira.
Dantzatzen ari garela horiek
oztopoak dira.
Haien kontra joan behar duzu...
edo zeharkatu, edo gainetik pasa.
Pina muturreko esploratzailea izan zen.
Geure arimetan begiratu zuen sakon.
Izan zen gai berezi bat, galdetzen zigun:
Zer nahi duzue, zer desio duzue?
Nondik dator gogo hori guztia?